Blogisch!

Ik ben niet iemand die zijn profielfoto om de dag verandert èn wil deze overal hetzelfde houden. De kans op “social-media-schizophrenia” is toch al groot. Ik ben na een paar jaar wel toe aan verandering, maar heb een beetje een drempel om bij 100 sites mijn profiel langs te lopen. Tis maar een foto, zou je zeggen, maar het werkt op de een of andere manier sterk identificerend. Enter Gravatar.

Gravatar, oftwel Globally Recognized Avatar is een service van de makers van WordPress. Hier kun je profielfoto’s uploaden en deze verbinden met de grotere sociale netwerken (Twitter, Facebook, WordPress, Blogger, Flickr, Foursquare, Youtube). Deze koppelingen worden, als de bestemmings-site dat gebruikt, netjes afgehandeld middels OAuth.

Ze beloven dat bij het veranderen van je profielfoto, deze automatisch verschijnt bij alle gekoppelde services. Alles bij elkaar niet een heel groot perceel van functionaliteit (profielpagina, gekoppelde identiteiten en synchronisatie van je foto), maar wel handig.

Ik ben al een tijdje aan het experimenteren met een eigen lifestream, eerst op wwww.joeldebruijn.nl en nu ook op wwww.blogisch.nl.

Het zit redelijk egocentrisch in elkaar: alles dat ik achterlaat op het web èn dat via RSS te volgen is, wordt automatisch geïmporteerd. Eenmaal werkend, heb je er ook geen omkijken naar. Het volgt me automatisch en zet alles achter elkaar als een soort dagboekje. Op het eerste gezicht is een lifestream van een ander vaak onduidelijk. Logisch eigenlijk, vanwege het egocentrische karakter, snapt alleen de eigenaar van de lifestream zelf waarschijnlijk alles. Behalve leuk, heb ik gewoon de sterke drang om allerlei activiteit vast te leggen, voor later.

Hoe heb ik het gebouwd:

Identiteit
Eerst je online identiteiten verzamelen: del.icio.us, last.fm, blogs, twitter, cocomments en verder elk social netwerk (met een via rss te volgen profiel).

Infrastructuur
Al mijn domeinen draaien op mijn "grassroots-servertje". Op www.dootall.nl maak ik een (sub)domeintje aan. In dit geval wwww. (Wie, Wat, Waar, Wanneer). Voor mij als thuishoster lekker flexibel. Overigens zijn er op Lifestreamblog allerlei gratis lifestream-websites te vinden die het voor je willen regelen.

Applicaties
- Eerst het standaardwerk: MySQL database-je, WordPress in een directory etc.
- Om automatisch mijn feeds te importeren gebruik ik Charles Johnson’s FeedWordPress. Deze importeert feed-updates als postings in je blog. Dit is eigenlijk de automaat die er voor zorgt dat je er geen omkijken naar hebt.
- Om er vervolgens een mooi icoontje aan te hangen, gebruik ik de Category-Icon plugin.
- In de wordpress template sloop je er vervolgens de content van de post zelf uit: van de feeds is vaak de titel voldoende. Bijvoorbeeld een twitter-feed, geeft al in de titel de twitter inhoud zelf. Als ik via de archief functie een item bekijk krijg wel de volledige content.

Daarna is er alleen onderhoud nodig: als ik ergens een account aanmaak, dan moet ik gelijk de bijbehorende rss feed in de automaat hangen. De eerder genoemde Lifestreamblog geeft veel verdere uitleg, vergelijkingen, voorbeelden en hulp.

Overigens zie ik ook een onderwijslogistieke toepassing: je kunt in een lifestream iemand volgen, mits er zoveel mogelijk online wordt vastgelegd. Als een student niet meer in een "old-skool" rooster zit, hoe houdt je dan als coach of begeleider bij wat hij allemaal uitspookt… Conceptmatig is er een grote overeenkomst tussen logboeken waarin iemand toont wat hij allemaal doet en lifestreams.

Voorlopig blijf ik mezelf echter maar volgen…

Ik werd getriggerd door een artikel van Steve Rubel over het bij elkaar brengen van al je online activiteit in één chronologische stroom. “Online activiteit” in die zin, dat het zijn sporen nalaat in de vorm van content dat met RSS te syndiceren valt. Voorbeelden: het schrijven van blog-artikelen, het micro-bloggen met Twitter, het plaatsen van foto’s op Picasa of Flickr, het bookmarken met del.icio.us etc. Alles bij elkaar wordt het dan een soort hyperblog.

Ik heb een aantal mogelijkheden uitgeprobeerd:

  Tumblr

Een account is zo aangemaakt. Tumblr houdt het midden tussen gewoon en microbloggen. Verder kan het andere feeds importeren door ze op regelmatige basis af te grazen en de content ervan de kopiëren naar eigen blogpostings. Echter, van de 4 feeds die ik invoerde gaven 3 er een foutmelding. Na een paar dagen bleken ze toch gewerkt te hebben terwijl het dashboard van tumblr aangeeft dat er een probleem is. Enfin, resultaat op: http://joeldebruijn.tumblr.com/

 Profilactic

Maakt een mooie mash-up om een online identity crisis te voorkomen. Het kan standaard met veel sites connecten. Toen ik mijn Last.fm gebruikersnaam aangaf, bleek zelfs elk gespeelde track te verschijnen in mijn lifestream. Geeky dat het kan, maar om nou elke track die ik mijn leven beluister terug te moeten zien, inclusief datum en tijdstip, gaat wat ver. Over smaak valt te twisten, maar ik vind het wel een mooie mashup. Profilactic kan niet met terugwerkende kracht feeds importeren. Dus vanaf moment van account aanmaken, gaat het zich vullen.

 WP-O-Matic

Dit is een plugin voor WordPress. Na installatie van een “normaal” blog en de plugin zelf kunnen de feeds worden ingevoerd. Een groot voordeel vindt ik dat je gelijk alle WordPress functionaliteit hebt: zoeken, archivering, kalenderbrowsen, categorieën etc. Ookal bevindt deze plugin zich in Beta-fase, het werkte direkt zonder fouten. Van elke RSS feed worden ook oudere postings binnen gehaald. Het resultaat is te zien op www.joeldebruijn.nl, nu nog met de standaard skin.

Is dit alles nuttig? Vooral voor mezelf als ik een soort dagboek wil aanleggen om deze later te doorzoeken.

Makkelijk? Eenmaal aangemaakt gaat eigenlijk alles automatisch. Door de dagen heen vult het zich en groeit het aan. Het enige onderhoud dat je moet plegen is het toevoegen van nieuwe feeds, als je ergens weer een accountje aanmaakt…

Kwam dit filmpje tegen met heldere uitleg over wat “Identity” is:

Af en toe hebben we wel eens last van “Multiple Identity Disorder” (Schizofrenia 2.0), vanwege alle accounts verspreid over het net. Vanwege deze wildgroei aan accounts is Open ID ontstaan. Een manier om met één ID op andere sites te kunnen inloggen. Het is gedecentraliseerd en open, wat inhoud dat iedereen dit kan implemeteren en daarmee een “identity-provider” wordt.

Een site die dit toepast en er nog iets aan toevoegd is ClaimID. Door stukjes code toe te voegen aan je eigen blogs, accounts etc. kun je claimen dat die van jouw zijn. Deze vormen zo een verzameling van al je online identiteiten. Een profiel van al je profielen. De persoonlijke URL die ClaimID geeft (im mijn geval http://claimid.com/joeldebruijn) kan ik nu gebruiken om in te loggen op sites die OpenID ondersteunen.